Εις το όνομα της μητρός

Η αναγνωρισμένη και εξαίρετη κυρία Φιλομήλα Λαπατά με κέρδισε από το πρώτο της βιβλίο. Έκτοτε μας έχει χαρίσει μοναδικά βιβλία, ακολουθώντας τα μονοπάτια στου ιστορικού μυθιστορήματος. Σε κάθε της βιβλίο κατορθώνει χωρίς αμφιβολία με μοναδική μαεστρία, ευαισθησία και ψυχναλυτική ματιά να δομεί και να αποδομεί την ανθρώπινη ψυχή. Με αφορμή το τρίτο βιβλίο της τριλογίας της Διασποράς, το “Εις το όνομα της μητρός”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, θα ταξιδέψουμε στη Νάπολη του 1850…

 

Κυρία Λαπατά, μιλήστε μας για την τριλογία της Διασποράς και πιο συγκεκριμένα για τον κοινό θεματικό άξονα των τριών βιβλίων…

Ο κοινός θεματικός άξονας της τριλογίας είναι οι Έλληνες της Διασποράς ανά την Ευρώπη (1790 – 1913), αρχής γενομένης με τους Έλληνες της Βραΐλας, της Κωνσταντινούπολης, της Βιέννης και της Αμβέρσας Βελγίου στο πρώτο μυθιστόρημα «ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ».  Το δεύτερο βιβλίο της σειράς «ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ» (LACRYMACHRISTI) αναφέρεται σε αυτούς της Σαρδηνίας και Σικελίας. Το τρίτο μυθιστόρημα «ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ» αναφέρεται στους Έλληνες της Νάπολης. Και τα τρία μυθιστορήματα επανακυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ψυχογιός, είναι αυτοτελή και μπορούν να διαβαστούν μεμονωμένα.

Πού θα μας ταξιδέψει χρονικά και τοπικά το τρίτο βιβλίο της σειράς, το «Εις το όνομα της μητρός»;

Στη Νάπολη της Ιταλίας, τη χρονική περίοδο 1850 με 1910. Η ιστορία των Ελλήνων στη Νάπολη είναι συγκλονιστική και αυτή προσπάθησα να αναστήσω στο μυθιστόρημά μου, έχοντας κάνει λεπτομερή ιστορική έρευνα, και επισκεφθεί όλα τα μέρη στα οποία αναφέρομαι στο βιβλίο. Έζησα στη Νάπολη οκτώ χρόνια. Η πρόσβαση σε κρατικά αρχεία για να αντλήσω πληροφορίες ήταν εύκολη. Ήταν ένα μαγικό ταξίδι στο παρελθόν.

Για ποιο λόγο επιστρέφει η Αμαλία Κορωναίου στη Νάπολη;

Η Αμαλία επιστρέφει προκειμένου να ανακαλύψει την ιστορία της μητέρας της. Όπως λέει η ίδια: «Όλη μου τη ζωή ένιωθα να υπάρχει μια άδεια τρύπα μέσα μου, εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται το κομμάτι το οποίο αντιπροσώπευε τη μητέρα μου». Δεν τη γνώρισε. Τη μεγάλωσαν η θεία της και η παραμάνα της, η Κυρατσώ, κρατώντας καλά κρυμμένα μυστικά που αφορούσαν τη ζωή της μητέρας της. Αλλά η ανάγκη να ανακαλύψει τις ρίζες της, για να μπορέσει να ζήσει, όπως η ίδια λέει, ήταν ανυπέρβλητη.

Μιλήστε μας για το παρελθόν της οικογένειάς της…

Μια οικογένεια ελληνική της Διασποράς από τη μεριά της μητέρας της και μια οικογένεια ναπολιτάνικη από τη μεριά του πατέρα της. Ένας απαγορευμένος έρωτας. Μεγάλος και καταστροφικός. Ένα αβάσταχτο μίσος. Ένα τραγικό έγκλημα. Πολλά μυστικά και ψέματα. Και πάντα το ερώτημα: Τι είναι ο έρωτας; Είναι παντοτινός ή έχει ημερομηνία λήξης;

Με άξονα το είδος ανατροφής που επέλεξαν οι οικογένειες Κορωναίου και Μπιμπό, κατά πόσο θεωρείτε πως τα γονεϊκά πρότυπα επηρεάζουν και προδιαγράφουν το μέλλον των παιδιών;

Θεωρώ ότι επηρεάζουν πολύ και τα ίδια προδιαγράφουν το μέλλον των παιδιών. Θα σας το θέσω μεταφορικά: Πιστεύω πως σε κάθε γέννα ενός παιδιού Η ΖΩΗ ΚΟΒΕΙ ΤΗΝ ΤΡΑΠΟΥΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ!

Η ευτυχία συνιστά στάση ζωής για την Ινκορονάτα Μπιμπό, η οποία επί της ουσίας ανθίζει μέσα σε ένα περιβάλλον που εκτιμά την έννοια της ελευθερίας και αγαπά την τέχνη;

Είναι στάση ζωής για εκείνη. Έτσι την έχει μεγαλώσει η μητέρα της. Η Ινκορονάτα δεν περιμένει από κανένα να την… κάνει ευτυχισμένη. Δεν δίνει τη δύναμη σε κανέναν να μπορεί να την κάνει ευτυχισμένη και κατά τον ίδιο τρόπο και δυστυχισμένη. Είναι αυτόφωτη.

Πώς ένας απόλυτος έρωτας, όπως αυτός του Λαέρτη και της Ινκορονάτα, μπορεί να αποδειχτεί καταστροφικός;

Ο Λαέρτης Κορωναίος είναι ένας άντρας αδύναμος κατά βάση και συναισθηματικά εξαρτώμενος από τους γονείς του. Βέβαια, υπάρχουν κάποιοι λόγοι (τους οποίους δεν μπορώ να αποκαλύψω εδώ), δυο πληγές οικογενειακές στο παρελθόν, οι οποίες τον αναγκάζουν να αδυνατεί να πει «όχι» στους γονείς του. Αυτή η αδυναμία τον οδηγεί σε λανθασμένες επιλογές, τις συνέπειες τον οποίων πληρώνει πολύ ακριβά, θυσιάζοντας τη γυναίκα που αγαπά.

Το γεγονός ότι εστιάσατε στη λεπτομέρεια όσον αφορά τις πληροφορίες σχετικά με τα κτίρια και τους δρόμους της Νάπολης, τα ήθη και τα έθιμά της, καθώς και τις συνήθειες των ανθρώπων μάς μετέφερε αυτόματα στη Νάπολη του 19ου αιώνα. Πώς το πετύχατε αυτό;

Όπως ανέφερα ήδη, έζησα στη Νάπολη οκτώ ολόκληρα χρόνια. Ό,τι γράφω το έχω ζήσει στο πετσί μου. Έχω περπατήσει στους δρόμους της, στα πάρκα, στις πλατείες της, στις κακόφημες γειτονιές της. Έχω μπει στα μουσεία της και στις εκκλησίες της. Σε αρχοντικά παλαιών Ναπολιτάνων, οι οποίοι μου άνοιξαν τα σπίτια τους και μου έδωσαν τα οικογενειακά τους αρχεία.

Η Γιολάντα Μπιμπό πίστευε πως η αποβολή των τοξικών συναισθημάτων και σκέψεων  σε συνδυασμό με την εύρεση της θετικής πλευράς σε κάθε δύσκολη κατάσταση συνιστούν το μυστικό για τη διατήρηση της σωματικής και ψυχικής υγείας… Ποια η δική σας άποψη επ’ αυτού;

Ακριβώς αυτή είναι η δική μου θεωρία ζωής! Αυτήν περιγράφω στο μυθιστόρημα.

Το βιβλίο κλείνει με τη φράση: «Ό,τι έγινε έγινε για λόγους που μονάχα η ζωή τούς γνωρίζει. Δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν. Μπορώ όμως να διαλέξω τον τρόπο που θα το θυμάμαι και θα το τιμάω». Για ποιο λόγο επιλέξατε να κλείσετε έτσι το βιβλίο;

Γιατί το παρελθόν δεν αλλάζει, δυστυχώς. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για τις προηγούμενες επιλογές μας ή τις επιλογές άλλων, τις συνέπειες των οποίων πληρώνουμε τώρα. Χρειάζεται αυτογνωσία στο πώς θα επιλέξουμε να θυμόμαστε το παρελθόν. Ως καταστροφικό στο οποίο επιτρέπουμε να μας βασανίζει ακόμα ή να το συγχωρέσουμε και να το εκλάβουμε ως μάθημα ζωής; Στο χέρι μας είναι να μη βασανίζουμε τον εαυτό μας. Θέλει δύναμη αυτή η επιλογή. Αλλά, πιστέψτε με, είναι απόλυτα λυτρωτική.

Ποιο βιβλίο ξεχωρίσατε το 2020 και μας προτείνετε να διαβάσουμε;

Ξεχώρισα το μυθιστόρημα της Αργυρώς Μαργαρίτη «Η Ράφτρα», από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ένα θαυμάσιο ιστορικό μυθιστόρημα για την Ξάνθη του περασμένου αιώνα, με προσεγμένες λεπτομέρειες καθημερινής ζωής και εξαιρετικό γλωσσικό ιδίωμα, το οποίο παραθέτει η συγγραφέας. Αξίζει να διαβαστεί και να κοσμήσει τις βιβλιοθήκες αναγνωστών.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; 

Αυτή την περίοδο βρίσκομαι στη συγγραφή του τρίτου μυθιστορήματος της σειράς «Οι κόρες της Ελλάδας». Δυστυχώς, έχω καθυστερήσει πολύ. Λόγω εγκλεισμού δεν έχω τη δυνατότητα να ολοκληρώσω την ιστορική έρευνα που χρειάζομαι.

 

Η Φιλομήλα Λαπατά γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι ο καρπός μιας Μακεδόνισσας κι ενός πολίτη του κόσμου. Σπούδασε Δημόσιες Σχέσεις και εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα. Παραμένει, όμως, μόνιμη μαθήτρια της ζωής. Η πολυπλοκότητα των διαπροσωπικών σχέσεων την απασχολεί από πολύ παλιά και αυτός ο προβληματισμός της αποτυπώνεται στα βιβλία της. Καθώς αγαπά την ποικιλία, ζει μεταξύ δύο κόσμων: της Ελλάδας και της Ιταλίας.

 

Η Βικτωρία Αλεξίου διατηρεί τον βιβλιοφιλικό λογαριασμό στο Instagram @alexiouvictoria

(Visited 164 times, 1 visits today)

Leave A Comment