Η χύτρα που κελαηδούσε ιστορίες

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά
μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά
όλη μέρα γελάς
λόγια λες τρυφερά
και γεμίζεις το σπίτι χαρά.
Να να να να να να να να νααααα….

 

Το πρώτο τραγούδι που μου ήρθε στο μυαλό, μόλις τελείωσα αυτό το βιβλίο… Θα ρωτήσετε γιατί! Θα καταλάβετε σε λίγο!

«Η χύτρα που κελαηδούσε ιστορίες», Μαρία Παπαγιάννη στο κείμενο & Μυρτώ Δεληβοριά στις εικόνες, με την επιμέλεια των εκδόσεων Πατάκη.

«Υπάρχει φαγητό που κάνει μια κανονική οικογένεια να κελαηδάει ιστορίες; Σίγουρα όχι, πιστεύει η Ρία, και γι’ αυτό αποφασίζει να κατασκοπεύσει τη γιαγιά τη Βικτωρία. Θα κάνει τα πάντα για να μάθει τη μαγική συνταγή».

Θυμάστε το σπίτι που περνούσατε τα καλοκαίρια, όταν ήσασταν μικροί;; Ποιος άλλος ήταν μαζί σας;; Μήπως ήταν οι παππούδες, οι θείοι και τα ξαδέλφια σας;; Μήπως κάθε Κυριακή συγκεντρωνόσασταν όλοι γύρω από το μεγάλο τραπέζι και αφού τρώγατε, λέγατε ιστορίες;; Αν απαντήσατε «ναι» σε όλα, η συγκεκριμένη ιστορία θα σας φανεί πολύ γνώριμη!!! Σε ένα τέτοιο σπίτι στην εξοχή μεταφερόμαστε και μαθαίνουμε να μοιραζόμαστε παιχνίδια, βιβλία, ιστορίες και Κυριακές μαζί με τους μικρούς και μεγάλους συγγενείς μας… Στο μεγάλο τραπέζι της αυλής τρώμε όλοι ένα φαγητό που το λένε κελαηδί…

– Και γιατί, παρακαλώ, το λέμε… κελαηδί;

– Γιατί όποιος το τρώει κελαηδεί!

Αν σας ρωτήσω ξανά ποιος ήταν ο αρχηγός στην κουζίνα, ποιον θα μου πείτε;;; Μήπως η γιαγιά σας; Κοιτάξτε σύμπτωση· κι εδώ τη γιαγιά τη Βικτωρία συμβουλεύονται για τα πάντα. Μπορεί οι θείες να κόβουν και να ρίχνουν στη χύτρα τα υλικά, μα η γιαγιά ξέρει όλα τα μυστικά και παίρνει τη θέση της δίπλα στη φωτιά, όσο βράζει το μαγικό το κελαηδί… Η μικρή μας πρωταγωνίστρια, η Ρία, είναι ΠΑΝΣΙΓΟΥΡΗ πως η γιαγιά Βικτωρία είναι ΚΑΙ μάγισσα… Πώς είπατε; Η δική σας δεν ήταν; Είστε σίγουροι;Την είχατε κατασκοπεύσει ποτέ?[Αν όχι, σας προτείνω να μην είστε τόοοοοσο σίγουροι!]

Μα είναι δυνατόν μόνο το φαγητό της Κυριακής να γεννάει τόσες ιστορίες; Αυτό το μυστήριο θέλει να λύσει η Ρία και βάζει σε εφαρμογή το σχέδιό της: καμουφλάζ+κιάλια+κολατσιό=έτοιμη ✅ Ανακαλύπτει πως… τζίφος! Η γιαγιά κάτι κρύβει στην τσέπη της, μα η Ρία δεν μπορεί να δει τι και πώς! Μόνο έναν ψίθυρο ακούει και συνεχίζει να αναρωτιέται, ώσπου η γιαγιά της τη βάζει για ύπνο και βγάζει από την τσέπη της μία… φωτογραφία! Ναι, ναι, καλά διαβάσατε… Μία φωτογραφία! Να ποιο ήταν το μυστικό· όλα όσα αγαπούσε η γιαγιά χωρούν εκεί…

Σε 800 περίπου λέξεις -όσες αντιστοιχούν στη σειρά βιβλίων «Χωρίς σωσίβιο / επίπεδο 3 / Δελφινάκια» από τις Εκδόσεις «Πατάκη»- μία από τις προσφιλέστερες συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας αναπλάθει έναν κόσμο που όλοι μας θέλουμε να θυμόμαστε, αλλά και να δημιουργήσουμε εκ νέου για χάρη των παιδιών μας! Έναν κόσμο γεμάτο χρώματα, μυρωδιές, τραγούδια γεύσεις! «Οικογενειακή ζωή, αγάπη, τρίτη ηλικία, φαντασία» είναι οι λέξεις που έχουν επιλεγεί για να χαρακτηρίσουν τον συγκεκριμένο τίτλο στο οπισθόφυλλο του βιβλίου! Εγώ θα προσέθετα νοσταλγία, μνήμες, καλοσύνη, μοίρασμα!

Ένα μικρό σε μέγεθος βιβλίο, μα με τεράστια σημασία, που αξίζει να αποκτήσετε, ακόμη κι αν δεν είναι το συνηθισμένο εικονογραφημένο βιβλίο που αναζητάτε! Μην το αδικήσετε, επειδή ανήκει στη σειρά εκείνη που τα παιδιά μπορούν να διαβάσουν μόνα τους! Τα δικά μου παιδιά (5 και 3,5 ετών) το άκουσαν σε μεγαλόφωνη ανάγνωση και τα επιφωνήματα θαυμασμού και αγωνίας έδιναν κι έπαιρναν…

[Σημείωση: Από τον Εκδοτικό Οίκο προτείνεται για παιδιά που έχουν κατακτήσει τον μηχανισμό ανάγνωσης Α’ και Β’ δημοτικού, ενώ στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν δραστηριότητες – παιχνίδια, αλλά και «Δίπλωμα δεινού αναγνώστη» για τα παιδιά που κατάφεραν να το διαβάσουν μόνα τους!]

Δεν μπορώ να κρύψω πως με συγκίνησε βαθιά, γιατί είχα κι εγώ μία τέτοια γιαγιά -όχι μάγισσα, αλλά μαγική- που κάθε Κυριακή μάς έκανε το τραπέζι στο σπίτι της, μας έφτιαχνε όλου του κόσμου τα καλά και μας έλεγε ιστορίες!!! Η γιαγιά Καλομοίρα μπορούσε να φτιάξει παστίτσιο, νουά μοσχάρι, πουρέ πατάτας, σαλάτες, τζατζίκι, τυροπιτάκια, κέικ, ζελέ, γιαουρτογλυκό, όλα σε μία μέρα για να φάμε 8 μόλις άτομα! Ήθελε όλοι να είμαστε ευχαριστημένοι κι όταν της πρότειναν να βγούμε έξω καμιά φορά, έτσι για αλλαγή, για να μην κουραστεί πολύ, εκείνη έλεγε «Πού να πάμε, παιδάκι μου; Εδώ τα έχουμε όλα». Και τα είχαμε όλα, αναμφίβολα!

Πόσο μου λείπει… Πόσο θα ήθελα τα παιδιά μου να την είχαν ζήσει λίγο παραπάνω και να είχαν πασπαλιστεί από τη ζάχαρη άχνη που την περιέβαλλε… Αυτήντην ιστορία την είχα τόσο ανάγκη, την αγάπησα τόσο πολύ, που θέλησα να στείλω και πιο προσωπικά «ευχαριστώ» στη συγγραφέα… Ξέρετε τι μου απάντησε; Πως κι εκείνη την αγαπά πολύ, γιατί αφορά τη δική της οικογένεια! Πώς αλλιώς άραγε μία ιστορία θα έκρυβε τόση γλύκα μέσα της;

(Το τραγούδι με το οποίο ξεκίνησε η ανάρτηση είναι το τραγούδι που μας έλεγε η γιαγιά μου πιο συχνά κι εκείνο το οποίο μου έρχεται πρώτο στο μυαλό, όταν κλείνω τα μάτια μου και τη σκέφτομαι)

Όσο για την εικονογράφηση; Είναι κρίμα που δεν μπορώ να σας «χαρίσω» περισσότερες φωτογραφίες, για να βγάλετε τα συμπεράσματά σας ιδίοις όμμασι… Μία πανδαισία χρωμάτων, σχημάτων και συναισθημάτων ρέουν από τις εικόνες της Μυρτούς Δεληβοριά! Ίσως από τις πιο αγαπημένες μου εικονογράφους, γιατί ό,τι κάνει είναι σαν μία αγκαλιά, ένα χαμόγελο, μία τρυφερή σκέψη… «Όταν εικονογραφούσα το βιβλίο, τη γιαγιά την είχα ονομάσει στη σκέψη μου γιαγιά – αγκαλιά», μου αποκάλυψε η ίδια η εικονογράφος, όταν της έστειλα τις εντυπώσεις μας μετά την πρώτη ανάγνωση του βιβλίου! Για όσους γνωρίζετε τη δουλειά της είμαι σίγουρη πως συμφωνείτε, όταν λέω πως χρειαζόμαστε τέτοιες εικόνες, σαν τις δικές της, για να συνεχίσουμε να ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ… Για όσους -λίγους- δεν τη γνωρίζετε, σας συστήνω ανεπιφύλακτα να αναζητήσετε τις δημιουργίες της!

Μία τελευταία ερώτηση έχω και μετά θα σας αφήσω… Ξέρετε τι είναι το χρώμα Pantone? Στο τέλος κάθε έτους, εδώ και 20 χρόνια, το Ινστιτούτο χρώματος Pantone επιλέγει ένα χρώμα για να χαρακτηρίσει το προσεχές ημερολογιακό έτος. Αν και δική μου πρόταση (στο μυαλό μου βέβαια, but still πρόταση!) ήταν το κελαηδί χρώμα που δημιούργησε η εικονογράφος να ανακηρυχθεί χρώμα του 2021, εισακούστηκα μόνο εν μέρει, καθώς χρώματα της χρονιάς ανακηρύχθηκαν το κίτρινο και το γκρι! Τι κι αν δεν το είπαν κελαηδί; Το φωτεινό αυτό χρώμα, όπως γέμισε τούτο το βιβλίο με αισιοδοξία, θα γεμίσει και την καινούρια χρονιά, στην οποία έχουμε τόση πολλή ανάγκη να πιστέψουμε! Και να ευχηθούμε να έρθουν σύντομα οι στιγμές που ολόκληρες οι οικογένειες θα συγκεντρώνονται μαζί τις Κυριακές γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι να γελούν όχι μόνο με τα μάτια, μα με γέλια κακαριστά και να λένε ιστορίες όχι μέσα από το viber και το messenger, μα ο ένας δίπλα στον άλλον πιασμένοι χέρι χέρι…

Πάρτε το, κρατήστε το για εσάς, διαβάστε το στα παιδιά σας, χαρίστε το σε παιδιά που μόλις έμαθαν να διαβάζουν ή αν έχετε τη γιαγιά σας και τον παππού σας κοντά σας, κάντε τους ένα δώρο· αυτό το δώρο… ΑΞΙΖΕΙ… Ειδικά τώρα, αυτές τις εποχές, που μας έχουν λείψει τόσο μα τόσο πολύ τέτοιες συναντήσεις με τα προσφιλή μας πρόσωπα! Ειδικά τώρα, ΑΞΙΖΕΙ…

(Visited 201 times, 1 visits today)

Leave A Comment