Ο ξεχωριστός Μέλλιος

 

Με την Έφη Φωτεινού γνωριστήκαμε σε ένα brunch εκδόσεων και μπήκε στην καρδιά μου αμέσως! Το χαμόγελό της σε κερδίζει αυτομάτως! Με αφορμή το εξαιρετικό παραμύθι της, που θίγει το θέμα της διαφορετικότητας, μιλήσαμε για το τρίτο της “παιδί”, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παρισιάνου

 

Τι έφερε στη ζωή σου τον  γενναίο Μέλλιο; Πώς προέκυψε το όνομα Μέλλιος; Θα μας τον συστήσεις; 

Ο Μέλλιος μπήκε στη ζωή μας ένα βράδυ απρόοπτα και αυθόρμητα, και αυτά -σχεδόν- πάντα, είναι και τα καλύτερα, όταν ο γιος μου ζήτησε να του πω ένα παραμύθι «από το κεφάλι μου»! Άδραξα την ευκαιρία κι έφτιαξα μια ιστορία που θα περνούσε τα μηνύματα που ήθελα!

Το όνομά του το επέλεξα γιατί μου θυμίζει «μέλι» και πιστεύω του ταιριάζει γιατί κι αυτός είναι ένα πολύ γλυκό πλασματάκι! Το έγραψα με δύο «Λ», κλείνοντας το μάτι στον αναγνώστη, αφού κανονικά θα έπρεπε να το γράψω με ένα, αλλά ο Μέλλιο δεν είναι ένας «κανονικός» Ιππόκαμπος, ξεχωρίζει από τους άλλους!

Είναι διαφορετικός και φαίνεται. Έχει δύο μικρά αντί για ένα μεγάλο πτερύγιο που έχουν όλοι οι άλλοι, και λόγω αυτού κολυμπάει αργά, κάτι που τον κάνει να νιώθει μειονεκτικά.

Γιατί επέλεξες έναν Ιππόκαμπο για ήρωα του παραμυθιού σου;  

Γιατί ο Ιππόκαμπος είναι ψάρι αλλά εντελώς διαφορετικής εμφάνισης από τα κλασσικά ψάρια.

Είναι ένα ιδιαίτερος θαλάσσιος οργανισμός, που κάνει πολλά πράγματα διαφορετικά, για παράδειγμα, είναι το μοναδικό πλάσμα στον κόσμο που το αρσενικό γεννάει τα παιδιά του!

Επίσης, μου άρεσε κι ο συμβολισμός του. Συμβολίζει την καλή τύχη, την προστασία, το θάρρος και τη φιλία. Ήθελα να είναι θαλάσσιο το περιβάλλον που διαδραματίζεται η ιστορία και αφού το παραμύθι αφορά στη διαφορετικότητα, ο «ρόλος» ήταν δικός του εξαρχής!

Ποιος ο ρόλος της νεράιδας; 

Είναι η αφορμή /αιτία να δει τις δυνατότητες του ο Μέλλιος. Μια νεράιδα, που φαινομενικά τα χει όλα κι όμως χρειάζεται τη δική του βοήθεια. Παρόλο που κολυμπάει αργά, καταφέρνει να την προστατέψει και να την οδηγήσει με ασφάλεια σπίτι της!

Ποιο ήταν το όραμά σου, όταν έγραφες το συγκεκριμένο παραμύθι; Κατ’ εμέ, είναι μια κραυγή αφύπνισης… 

Στόχος μου ήταν να περάσω το εξής μήνυμα στα παιδιά μου: Να σέβονται τους διαφορετικούς ανθρώπους γύρω τους και να αποδέχονται τις δικές τους ιδιαιτερότητες και χαρίσματα.

Όλοι είμαστε διαφορετικοί κι ας μην φαίνεται πάντα εκ πρώτης όψεως, ωστόσο ζούμε σε μια κοινωνία που «σπρώχνει» στο περιθώριο όσους ξεφεύγουν από το καλούπι της ομοιομορφίας.

«Αγάπη μου, μη μου στεναχωριέσαι, είπε η μαμά του αγκαλιάζοντάς τον! Τα πτερύγιά σου είναι ξεχωριστά και εσύ είσαι ξεχωριστός και στους ξεχωριστούς συμβαίνουν ξεχωριστά πράγματα!», αναφέρεται στο βιβλίο. Θίγεις τις έννοιες του ξεχωριστού, του διαφορετικού και του μοναδικού. Θεωρείς πως έχουν γίνει βήματα αναφορικά με τη διαφορετικότητα  και τον σεβασμό στο διαφορετικό στις μέρες μας σε σχέση με το παρελθόν; 

Έχουν γίνει βήματα αλλά είναι μεγάλη η απόσταση που χρειάζεται να διανυθεί.

Η κοινωνία δυστυχώς δε δέχεται εύκολα το διαφορετικό, το στοχοποιεί και το αποξενώνει.

Πρέπει να είναι αυτονόητος ο σεβασμός της διαφορετικότητας όποια κι αν είναι αυτή, είτε είναι επιλογή μας είτε όχι, είτε είναι εμφανής, όπως κάποιο χαρακτηριστικό της εμφάνισής μας είτε κάποια πάθηση που δε φαίνεται.

Πόσο εύκολο είναι να αποδεχτεί ένα παιδί τον εαυτό του και να ενισχύσει την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή του;  

Η αποδοχή των ιδιαιτεροτήτων μας και ο σεβασμός σε εμάς και στους γύρω μας, διδάσκεται στο παιδί αρχικά από τους γονείς και κηδεμόνες του και στη συνέχεια από τους εκπαιδευτικούς.

Αν ένα παιδί «νιώθει» την οικογένειά του κοντά, βιώνει την στήριξη και την αποδοχή της, πιο εύκολα θα αντιμετωπίσει αργότερα τον κόσμο έξω από την προστατευτική ασφάλεια του σπιτιού.

«Στους ξεχωριστούς συμβαίνουν ξεχωριστά πράγματα»… Πόσο βοηθά η θετική οπτική των πραγμάτων, κατά τη γνώμη σου, στο να συμβούν όμορφα πράγματα στη ζωή μας; 

Τα πάντα είναι θέμα οπτικής, πώς βλέπεις το ποτήρι, μισογεμάτο ή μισοάδειο.

Ένας ενήλικας με θετική οπτική των πραγμάτων είναι αισιόδοξος, έχει αυτοπεποίθηση, ψυχική ανθεκτικότητα και αντιμετωπίζει  με μεγαλύτερη ευκολία τις δυσκολίες της ζωής.

Αυτό «χτίζεται» σταδιακά από την παιδική του ηλικία και για να είναι ένα παιδί αισιόδοξο, θα πρέπει να νιώθει ασφάλεια, όπως ανέφερα και προηγουμένως, και να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Θα πρέπει να νιώθει ότι τα καταφέρνει, σε μικρές και μεγαλύτερες προκλήσεις.  Επίσης, πιστεύω ότι έλκουμε αυτό που σκεφτόμαστε αλλά και αυτό να μην ισχύει, σίγουρα η αρνητική σκέψη δε βοηθάει πουθενά, ούτε διορθώνει κάτι.

Πόσο συμβάλλει η αγάπη της μητέρας, όταν ένα παιδί έχει διαφορετική δυναμική; Πόσο σημαντικό είναι να είναι η μητέρα προστατευτική και στοργική και να βοηθήσει το παιδί της να αντιληφθεί τα προτερήματά του; 

Μα, τι πιο σημαντικό από τη στήριξη της μαμάς -και των δύο γονιών, αν υπάρχουν.

Επαναλαμβάνομαι, αλλά το πιο σημαντικό βήμα για να έχει ένα παιδί αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση είναι να χει πάρει πολλή αγάπη από το σπίτι του. Οι γονείς του να χουν καταφέρει να χουν δημιουργήσει ένα ασφαλές περιβάλλον στο οποίο θα του έχουν τονίσει τα δυνατά του σημεία και θα το έχουν βοηθήσει να αποδεχτεί τα λιγότερο δυνατά του.

Συνήθως επικεντρωνόμαστε στα αρνητικά και όχι στα θετικά των παιδιών μας, όχι σε αυτά που μπορούν να κάνουν αλλά σε αυτά που δεν μπορούν.

Αν του προσφέρουμε ασφάλεια και χτίσουμε άμυνες στην παιδική κι εφηβική ηλικία, μετά σαν ενήλικας πιο δύσκολα θα τον κλονίσει ένα αρνητικό σχόλιο, πιο εύκολα θα ξεπεράσει μια άσχημη συμπεριφορά.

Πόσο σκληρό είναι για ένα παιδί να το απομονώνουν από μία ομάδα; 

Πολύ. Η σύγκριση του παιδιού με τους συνομήλικους του, έξω από το προστατευτικό περιβάλλον του σπιτιού του, η επιθυμία αποδοχής τους όλα είναι στρεσογόνα, πόσο μάλλον αν τον απομονώσουν.

Ο σεβασμός και η αποδοχή της δικής μας διαφορετικότητας αλλά και των γύρω μας, μαθαίνεται από το σπίτι και (σ)το σχολείο και σε αυτό συμβάλουν κατά τη γνώμη μου και τα παιδικά βιβλία και οι ταινίες που καταπιάνονται με αυτό το θέμα.

Πόσο καθοριστική ήταν η εικονογράφηση του συγκεκριμένου παραμυθιού ως προς την ενεργοποίηση της φαντασίας των παιδιών; 

Η εικονογράφηση «ζωντάνεψε» την ιστορία και το μήνυμα πήγε πιο εύκολα στον μικρό του αποδέκτη! Όσο πιο μικρό το παιδί, τόσο πιο σημαντική η εικονογράφηση κάθε βιβλίου, συμπεριλαμβανομένου και του δικού μου, γιατί είναι ο τρόπος του λιλιπούτειου αναγνώστη να «διαβάσει» την ιστορία.

Μίλησε μας για την αφήγηση του παραμυθιού… Εμάς προσωπικά μας άρεσε πολύ να το ακούμε στο αυτοκίνητο! Εξαιρετική η συγκεκριμένη επιλογή κατ’ εμέ

Η αφήγηση της ηθοποιού Λίνα Σακκά είναι… παραμυθένια!

Απέδωσε το παραμύθι μου ακριβώς όπως το είχα στο μυαλό μου και την ευχαριστώ πολύ που το πίστεψε και το στήριξε από την πρώτη στιγμή.

Πολλές μαμάδες μου είπαν ότι η αφήγηση και το τραγούδι που έχει μέσα, άγγιξαν τα παιδιά τους, τους κράτησε το ενδιαφέρον στο αυτοκίνητο και στο σπίτι και ότι ακούγοντας το και ταυτόχρονα ξεφυλλίζοντάς το, νιώσαν ότι κατάφεραν να διαβάσουν μόνα τους το παραμύθι!

Ποιοι συγγραφείς σε έχουν επηρεάσει; 

Από μικρή διάβαζα πολλά βιβλία, αλλά και μεγαλώνοντας λόγω και του Blog που έχω, το καμάρι μου, το www.nouazetamefountouki.gr, συνεργάζομαι με Εκδοτικούς Οίκους και μου στέλνουν τις νέες κυκλοφορίες τους.

Είναι πολλοί αυτοί που αγαπώ, τα πρώτα δύο ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό είναι ο Πίτερ Ρέινολντς κι ο Ευγένιος Τριβιζάς.

Ποιο παιδικό βιβλίο ξεχώρισες πρόσφατα και μας προτείνεις; 

Δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω μόνο ένα. Θα πω το «Να είσαι ο εαυτός σου» του Ρέινολντς που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, αν και αισθάνομαι ότι αδικώ τα άλλα!

Επόμενα συγγραφικά σχέδια; 

Θα ήθελα να γράψω άλλη μία περιπέτεια του «Ξεχωριστού Μέλλιου», αλλά και να ολοκληρώσω ένα μυθιστόρημα που ξεκίνησα πριν δύο χρόνια και το έχω αφήσει λόγω έλλειψης χρόνου. Σιγά σιγά, καλά να είμαστε, όλα θα γίνουν!

 

(Visited 14,322 times, 1 visits today)

Leave A Comment