Το Ροζ

Η Δρ. Μαρία Δουρίδα – Μηταράκη σπούδασε Φυσικοθεραπεία στην Αθήνα και στο Λονδίνο, ενώ εργάστηκε στη Γάνδη ως κλινική φυσικοθεραπεύτρια και στο Λονδίνο ως Επίκουρη Καθηγήτρια, στο Πανεπιστήμιο University of East London. Συνέχισε με σπουδές στην Εκπαίδευση στο Λονδίνο. Είναι διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και Εξωτερική Εξετάστρια στο University of Hertfordshire.

Από μικρή έβρισκε διέξοδο στο γράψιμο, όπου αποτύπωνε τα συναισθήματα και τα καθημερινά της  βιώματα.  Η γέννηση της κόρης  της,  Ελισάβετ, της έδωσε την αφορμή να αρχίσει να πλάθει παιδικές ιστορίες. Μετά από την παρακολούθηση σεμιναρίων Συγγραφής και  δημιουργικής Γραφής, αυτές οι ιστορίες απέκτησαν ολοκληρωμένη μορφή με αποτέλεσμα τη συγγραφή των βιβλίων: «Το όνομά της ήταν Μπουμπού   και δεν ήταν συνηθισμένη στη ζέστη», «Το όνομά του ήταν Ρόκο και δεν ήταν μια συνηθισμένη βόλτα», το «Λιλά μαλλιά και σύννεφα ψηλά» και το τελευταίο, «Το Ροζ». Και τα τέσσερα βιβλία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Once Upon a Book. Με αφορμή το «Ροζ» μιλήσαμε για συναισθήματα και χρώματα…

 

Κυρία Δουρίδα, ποια ήταν η αφορμή για να γράψετε «Το Ροζ» και σε ποιους απευθύνεται;

Το «Ροζ» απευθύνεται σε όλους μας! Σε μεγάλους και σε παιδιά. Σε όλους όσοι νιώθουμε πως οι ανατροπές στη ζωή μάς αναστατώνουν και μας «ξεβολεύουν». Η αφορμή ήταν όπως πάντα η ίδια η ζωή… Τα προγράμματα που αλλάζουν χωρίς τη θέλησή μας και μας δυσκολεύουν και η αποδοχή μιας νέας συνθήκης.

Το ροζ ζούσε ευτυχισμένο μέχρι που άρχισαν τα χρώματα διστακτικά να το επισκέπτονται. Γιατί το ροζ θέλει την… ηρεμία του; Νιώθει εκλεκτό και μοναδικό;

Το ροζ είναι η ηρεμία και η τάξη. Είναι η ισορροπία που θέλουμε να έχουμε, αλλά δεν την ελέγχουμε πάντα στη ζωή μας. Το ροζ για τον κάθε ένα από εμάς είναι εκλεκτό και μοναδικό, γιατί αποτελεί τη δική του πραγματικότητα μέσα στην οποία νιώθει άνετα. Είναι η ζώνη άνεσής μας και δεν μας είναι πολύ εύκολο να φεύγουμε από αυτήν. Ωστόσο πολλές φορές  αυτό χρειάζεται, για να αναπτυχθούμε και να πετύχουμε κάτι καλύτερο.

Τι συμβολίζουν οι «επιδρομές» του καφέ και του πράσινου;

Τα διαφορετικά αυτά χρώματα συμβολίζουν το αναπάντεχο, το μη προγραμματισμένο. Αυτό που δεν έχουμε οργανώσει και έρχεται ξαφνικά να μας ταράξει.

Τι φοβάται το ροζ; Την αλλαγή;

Το ροζ φοβάται την αλλαγή και τη μη δυνατότητα για έλεγχο. Φοβάται να αφεθεί, να πάει με τη ροή. Δεν εμπιστεύεται τη ροή. Οι αλλαγές το φοβίζουν.

Τελικά υπάρχει χώρος για όλα τα χρώματα; Μήπως το ζητούμενο είναι η αποδοχή;

Είναι ακριβώς αυτό. Η αποδοχή των συνθηκών και η αποδοχή του φόβου και της δυσαρέσκειάς μας.

Πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει πανσπερμία απόψεων και ιδεών;

Είναι σημαντικό για να μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πως υπάρχουν πολλές πλευρές, λύσεις, ερμηνείες κι επιλογές.

Οι ανατροπές αποκαθίστανται και η ζωή συνεχίζεται; Απ’ ό,τι κατανοώ θέλετε να μεταφέρετε ένα αισιόδοξο μήνυμα;

Θέλω να είμαστε αισιόδοξοι! Δεν είναι βεβαίως εύκολο αυτό πάντα…

Ποιος ήταν ο λόγος που επιλέξατε το αφαιρετικό και μινιμαλιστικό κόνσεπτ; Θεωρείτε πως το μίνιμαλ χωρά όλα τα συναισθήματα και επιδέχεται διαφορετικών μεταφράσεων; «Μιλά» στον καθένα διαφορετικά;

Το ένιωσα έτσι. Λακωνικό, φειδωλό και λιτό. Στην πορεία οι πρώτες εντυπώσεις από αναγνώστες και φίλους που το είδαν μου έδειξαν πως μιλάει στον καθένα με πολύ διαφορετικό τρόπο και επιδέχεται ποικίλες ερμηνείες ανάλογα με τις εμπειρίες του και την ψυχοσύνθεσή του.

Πόσο καθοριστικός ήταν ο χρωστήρας της Μαιρηλίας Φωτιάδου;

Η Μαιρηλία αποτυπώνει τόσο εύστοχα το συναίσθημα που επιθυμώ και το συναίσθημα που βιώνω. Για εμένα η δουλειά της ειδικά στο «Ροζ» είναι έργο τέχνης και νιώθω πολλή τυχερή που δουλεύουμε μαζί.

Ποιο ήταν το έναυσμα για να γράψετε παιδικά βιβλία;

Η γέννηση της  κόρης μας πριν από δέκα χρόνια με έκανε να σκαρφίζομαι ιστορίες και θέλησα κάποια στιγμή να τις αποτυπώσω στο χαρτί. Δούλεψα πολύ σκληρά και κατάφερα να γράψω το πρώτο βιβλίο: «Το όνομά της ήταν Μπουμπού και δεν ήταν συνηθισμένη στη ζέστη», το οποίο εξαντλήθηκε και επανεκδόθηκε.

Ποια η δύναμη του παιδικού παραμυθιού κατά την άποψή σας;

Το παιδικό παραμύθι είναι για μένα μια πλατφόρμα έκφρασης πολύ ελεύθερη. Τα παιδικά παραμύθια που μιλούν για συναισθήματα είναι παράθυρα ανοιχτά προς την ψυχή του συγγραφέα, αλλά και του αναγνώστη.

Πόσο απελευθερωτική είναι για εσάς η γραφή; Σας αποφορτίζει;

Η συγγραφή σε αυτήν την πλατφόρμα είναι για εμένα απελευθερωτική και με αποφορτίζει. Εκφράζομαι και αναδιοργανώνω τις συνθήκες και το πλαίσιο, ούτως ώστε να βρω διεξόδους έκφρασης και εναλλακτικούς τρόπους αντιδράσεων σε συγκεκριμένα ερεθίσματα.

Είναι βιωματικά τα παραμύθια σας;

Είναι βιωματικά και βασίζονται σε καταστάσεις στις οποίες έχω βρεθεί. Στην ουσία αυτό που κάνω είναι να φαντάζομαι και να προκαλώ μια διαφορετική εξέλιξη της ιστορίας, αλλά και των αντιδράσεών μου με στόχο να διερευνήσω την ψυχοσύνθεσή μου.

Συστήστε μας τα προηγούμενα βιβλία σας…

«Το όνομά της ήταν Μπουμπού και δεν ήταν συνηθισμένη στη ζέστη» είναι το πρώτο μου βιβλίο και είναι μια ιστορία για την επιβίωση σε νέες συνθήκες ζωής και νέες εμπειρίες, με μια αλληλουχία συναισθημάτων που είναι συνυφασμένα με τη μουσική. Το επόμενο, «Το όνομά του ήταν Ρόκο και δεν ήταν μια συνηθισμένη βόλτα», είναι μια ιστορία για τη διαδικασία της ωρίμανσης και την κατάκτηση των προσωπικών στόχων. Το «Λιλά μαλλιά και σύννεφα ψηλά» αφορά τον αποχωρισμό και την αγάπη που διαρκεί για πάντα. Τα τρία αυτά βιβλία, καθώς και το πρόσφατό μου, «Το Ροζ», κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Once Upon a Book».

 Ποιο ήταν το σημαντικότερο που σας δίδαξε η παρακολούθηση σεμιναρίων Συγγραφής και Δημιουργικής Γραφής;

Με δίδαξε πως το να γράψεις μια ιστορία σε εκδόσιμη μορφή απαιτεί πολλή δουλεία, μεθοδικότητα, υπομονή και πολύ χρόνο. Επίσης, η καθοδήγηση της Ιωάννας Τσελέντη, που είναι και η editor μου, με έκανε να διαπιστώσω πως η φαντασία είναι μια ικανότητα που έχουμε όλοι μας και πως δεν τη χάνουμε, ακόμα κι αν έτσι νιώθουμε.

Ποιους συγγραφείς αγαπούσατε μικρή;

Μεγάλωσα με τα βιβλία της Άλκης Ζέη, της Ζωρζ Σαρή και της Πηνελόπης Δέλτα, καθώς και με τα βιβλία περιπέτειας της Enid Blyton. Ταυτόχρονα, με διασκέδαζαν και με ταξίδευαν πολύ τα κόμιξ Calvin and Hobbs!

Σε ποιο βιβλίο θα θέλατε να… τρυπώσετε;

Θα ήθελα να τρυπώσω στο πρώτο μου βιβλίο, την «Μπουμπού», γιατί αυτή τη στιγμή έχω την ανάγκη για ένα μακρινό ταξίδι στην Αφρική και να γευτώ, όπως η Μπουμπού, η πασχαλίτσα, τις νοστιμιές του τόπου και τα χαρακτηριστικά της κουλτούρας του!

Ποια βιβλία ξεχωρίσατε και μας προτείνετε να διαβάσουμε;

Αγαπημένο μου βιβλίο είναι το «Το γιγάντιο πραγματάκι» της Beatrice Alemagna που μιλάει με έναν πολύ όμορφο τρόπο για όλες τις αποχρώσεις που μπορεί να έχει η ευτυχία. Παράλληλα, με ενθουσιάζουν τα βιβλία του Oliver Jeffers, κυρίως το «Πώς να πιάσεις ένα αστέρι», καθώς και της Judith Kerr, η οποία έχει γράψει γλυκύτατες ιστορίες! Διαβάστε και τα δικά μου όμως!

Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια;

Τα σχέδιά μου είναι να συνεχίσω να γράφω για συναισθήματα, πάντα στην πλατφόρμα του παιδικού παραμυθιού. Έχω στα σκαριά μια ιστορία που με ενδιαφέρει πολύ να δουλέψω, μιας και μέσα από αυτήν αναστοχάζομαι και ωριμάζω…

(Visited 15,136 times, 1 visits today)

Leave A Comment