Ένα άτακτο καπέλο…

Η Χριστίνα Αποστολίδη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Επικοινωνία & Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κι εργάζεται στον χώρο του marketing. Tα τελευταία χρόνια ζει με την οικογένειά της στο Ηράκλειο της Κρήτης. Πάντα αγαπούσε τις λέξεις. Η κόρη της, η Σοφία, όμως ήταν ο λόγος που δημιούργησε ιστορίες. Από τις Εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορούν δύο παραμύθια της σε εικονογράφηση Σεραφείμ Στρουμπή: «Ο λύκος και η πεταλούδα» και «Το άτακτο καπέλο». Το βιβλίο «Το άτακτο καπέλο» μάλιστα συνοδεύεται από το ομότιτλο τραγούδι. Στο κανάλι του βιβλίου στο Youtube θα βρείτε, επίσης, την αφήγηση, καθώς και ιδέες για κατασκευές και για τα δύο βιβλία της Χριστίνας Αποστολίδη. Με αφορμή, λοιπόν, ένα άτακτο καπέλο συναντηθήκαμε…

 

 

Κυρία Αποστολίδη, πώς «εισέβαλε» η συγγραφή στη ζωή σας; Και το ρωτώ, καθώς οι σπουδές σας και η επαγγελματική σας δραστηριότητα αφορούν έναν διαφορετικό τομέα από αυτόν της λογοτεχνίας…

Σαν παιδί έγραφα, όμως μεγαλώνοντας η «βαθμοθηρία» κι οι εξετάσεις για το πανεπιστήμιο με απομάκρυναν προσωρινά από καθετί δημιουργικό. Αργότερα στη δουλειά μου εξειδικεύτηκα στο να φτιάχνω ιστορίες για υπηρεσίες και προϊόντα, να τα φαντάζομαι σαν ανθρώπους με τη ζωή τους, τα «θέλω» τους, τα προβλήματά τους. Αυτό με βοηθά να σκέφτομαι ταιριαστά ονόματα για ένα νέο προϊόν και να κατευθύνω τους γραφίστες και τους εικονογράφους στην οπτικοποίηση της ιστορίας του, μέσα από το λογότυπο, τη συσκευασία κ.λπ. Έτσι η δημιουργική διαδικασία δε μου είναι άγνωστη. Απλώς όταν έγινα μαμά, άρχισα να φτιάχνω ιστορίες για άλλο κοινό – στόχο, την κόρη μου δηλαδή και τους φίλους της!

Πιστεύετε πως πρέπει να κυνηγάμε τα όνειρά μας, όταν μεγαλώνουμε και πλέον πιο συνειδητοποιημένα αντιλαμβανόμαστε τι μας γεμίζει;

Το πιστεύω ακράδαντα! Γνωρίζω πολύ λίγους ανθρώπους που ήξεραν από παιδιά τι ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν και ποτέ δεν τους έχει περάσει από το μυαλό να κάνουν κάτι άλλο. Οι περισσότεροι είναι νομίζω σαν κι εμένα, που επέλεξα να σπουδάσω κάτι που μου άρεσε μεν, αλλά μεγαλώνοντας ανακάλυψα ένα σωρό άλλα πράγματα που μου άρεσαν. Αν μπορούσα να είμαι αιώνια φοιτήτρια, θα το έκανα! Όλη αυτή η εξερεύνηση με έφερε κοντά στη συγγραφή σε πιο ώριμη ηλικία, που σημαίνει ότι ποτέ δεν είναι αργά.

Τι αποτέλεσε την αφορμή για να ασχοληθείτε με το momblogging;

Η ανάγκη μου να βρω παρέα για την κόρη μου κι εμένα σε μια πόλη, το Ηράκλειο, στο οποίο βρεθήκαμε χωρίς οικογένεια και φίλους. Έτσι, έφτιαξα μια σελίδα στο Facebook κι αργότερα ένα blog, για να οργανώνω συναντήσεις με άλλες μαμάδες και τα παιδιά τους σε πάρκα, παιδότοπους κ.λπ.

Συστήστε μας τον μάγο που εμφανίζεται στο «Άτακτο καπέλο»…

Ο μάγος της ιστορίας μας δεν είναι σαν αυτούς που ξέρουμε. Στις παραστάσεις του δεν έχει ιδέα τι θα βγει κάθε φορά μέσα από το καπέλο του. Οι θεατές του διασκεδάζουν με τις εκπλήξεις που κρύβει το καπέλο. Εκείνος, ωστόσο, θέλει να εκτελεί τα κόλπα του με ακρίβεια, δηλαδή να γίνει ένας μάγος σαν όλους τους άλλους. Έτσι, πετάει στα σκουπίδια αυτό που τον κάνει διαφορετικό, το καπέλο του. Ευτυχώς, όμως,τελικά καταλαβαίνει ότι ο κόσμος τον αγαπά γι’ αυτό ακριβώς που είναι και συμφιλιώνεται με το καπέλο και τη διαφορετικότητά του.

Το άτακτο καπέλο μεταμορφώνει επί της ουσίας την πόλη με μυρωδιές και χρώματα. Ποια είναι τελικά η συμβολική του λειτουργία;

To άτακτο καπέλο μάς προσκαλεί να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, να δώσουμε την ευκαιρία στη διαφορετικότητά μας να αναπτυχθεί και τελικά να ανθίσει!

Τι μαρτυρούν οι αντιδράσεις όσων το φόρεσαν;

Στην αρχή θυμώνουν με την αλλαγή που προκάλεσε το καπέλο, ύστερα όμως συνειδητοποιούν ότι είναι για καλό. Οι αλλαγές αυτές τους έφεραν πιο κοντά στους άλλους. Όταν είμαστε πιο ευέλικτοι, πιο ανοιχτοί σε αλλαγές, η ζωή μας μπορεί να γίνει καλύτερη.

Πόσο εύκολο είναι να βιώσουν τη μαγεία, το ρομαντισμό και την αθωότητα που βίωσε η γενιά μας τα σημερινά παιδιά δεδομένων των συνθηκών (τόσο της πανδημίας, όσο και της εικονιστικής κοινωνίας);

Προ πανδημίας κι επειδή μεγαλώνω παιδί, θα σας έλεγα ότι η σημερινή γενιά δεν υστερεί σε μαγεία ή ρομαντισμό σε σχέση με τη δική μας. Θα έλεγα μάλιστα ότι τα παιδιά σήμερα έχουν περισσότερα ερεθίσματα, μπαμπάδες που παίζουν μαζί τους (ενώ οι δικοί μας έλειπαν συνέχεια στη δουλειά) και είναι, συνεπώς, πολύ δημιουργικά. Ωστόσο, δε σας κρύβω ότι με ανησυχούν οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της πανδημίας στα παιδιά, η απομόνωσή τους από τους συγγενείς και τους φίλους τους, η έλλειψη σωματικής άσκησης και παιχνιδιού έξω, ο περιορισμός των ερεθισμάτων… Ας ελπίσουμε ότι γρήγορα θα βγούμε από αυτήν την κατάσταση, ώστε να καλύψουμε τα όποια «κενά» έχει προκαλέσει η πανδημία.

Η εξαιρετική εικονογράφηση του Σεραφείμ Στρουμπή παραπέμπει σε ελληνική ταινία βγαλμένη από τα παλιά… Αυτός ήταν ο στόχος εξαρχής;

Δεν ήταν στόχος, αλλά το καταπληκτικό με την καλλιτεχνική δημιουργία είναι ότι αναδύονται, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, εικόνες και βιώματα από το παρελθόν μας. Η γενιά μας μεγάλωσε με τις ελληνικές ταινίες, κάθε Σάββατο βράδυ και κάθε Κυριακή μεσημέρι. Τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα και η ίδια η ιστορία παραπέμπει σε γειτονιά ελληνικής ταινίας, με τον φούρνο, το ψιλικατζίδικο κ.λπ., οπότε αυτό «πέρασε» και στην εικονογράφηση.

Μιλήστε μας για το προηγούμενο βιβλίο σας, το «Ο λύκος και η Πεταλούδα», όπου μας εκπλήσσει ευχάριστα το γεγονός πως γνωρίζουμε έναν διαφορετικό λύκο…

Είναι αλήθεια ότι ο λύκος συνήθως απεικονίζεται ως κακός! Στο τέλος, όμως, πάντα χάνει, σωστά; Στα κλασικά παραμύθια, η διάκριση ανάμεσα στο καλό και στο κακό είναι ξεκάθαρη και το καλό στο τέλος θριαμβεύει. Στη δική μου ιστορία, ο λύκος είναι αυτός που είναι, ούτε καλός ούτε κακός. Είναι αληθινός στη φύση του: να παραμονεύει και να κυνηγά ζώα. Όμως, στο τέλος κάτι μαθαίνει. Χωρίς να αρνείται τη φύση του, αλλάζει λίγο. Αρχίζει να παρατηρεί και τι άλλο υπάρχει γύρω του εκτός από θηράματα. Συμβολίζει, έτσι, τη δυνατότητα που έχουμε όλοι μας να αλλάξουμε εμπλουτίζοντας τη ζωή μας με νέες εμπειρίες.

Ποιο το αγαπημένο σας παιδικό ανάγνωσμα και τι μας προτείνετε να διαβάσουμε σήμερα;

Θυμάμαι κυρίως τα βιβλία που διάβαζα στο δημοτικό. Στις πρώτες τάξεις, το «Γράμματα Παιδιών στο Θεό» και «Το Ερωτευμένο Σύννεφο», μια συλλογή λαϊκών παραμυθιών διασκευασμένα από τον Ναζίμ Χικμέτ. Στις μεγαλύτερες τάξεις του δημοτικού διάβαζα ξανά και ξανά Άλκη Ζέη, Ζωρζ Σαρή και Διδώ Σωτηρίου -έχω κρατήσει πολλά βιβλία μου από εκείνη την εποχή.

Σε σχέση με το τι θα πρότεινα να διαβάσουμε σήμερα, είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω… Κυκλοφορούν τόσο πολλά και καλά βιβλία από Έλληνες και ξένους συγγραφείς! Ενδεικτικά θα αναφέρω κάποια από Έλληνες συγγραφείς, όπως «Το Αρχηγείο» της Χριστίνας Κωνσταντουδάκη, «Ένας Αρκούδος Μια Φορά» της Ελένης Γερουλάνου και «Με Ένα Κόκκινο Κουμπί» της Ελένης Μπετεινάκη. Για μεγαλύτερα παιδιά 8+, θα πρότεινα τη σειρά βιβλίων της Μαρίας Δασκαλάκη «Μυστική Αποστολή» που συνδυάζει το μυστήριο με τη γνωριμία με την πολιτιστική κληρονομιά διαφόρων περιοχών της Ελλάδας και «Η Περιπέτεια της Πλαστικούρας» της Μαρίας Καριωτάκη που, μέσα από μια πολύ χιουμοριστική ιστορία, μας ενημερώνει για τις συνέπειες του πλαστικού στο περιβάλλον.

Ποιο βιβλίο θα θέλατε να έχετε γράψει;

Θαυμάζω τον τρόπο γραφής αρκετών συγγραφέων. Ενδεικτικά θα πω το «Ένα Σποράκι Ταξιδεύει» του Eric Carle, γιατί πραγματικά με συναρπάζει το πώς η ιστορία αυτή, μέσα από την απλότητά της, «καθηλώνει» τους μικρούς αναγνώστες (αλλά κι εμένα αν με ρωτάτε!) και το «The Gruffalo» της Julia Donaldson, όπως είναι στα αγγλικά, γιατί λατρεύω τη μουσικότητα της γραφής της.

Μιλήστε μας για τα μελλοντικά σας σχέδια…

Έχοντας ολοκληρώσει τρεις ακόμη ιστορίες βραχείας φόρμας, που ελπίζω να εκδοθούν το επόμενο διάστημα, πανδημίας επιτρεπούσης, πειραματίζομαι τώρα με την εκτενή φόρμα για παιδιά και νέους!

 

Η Βικτωρία Αλεξίου διατηρεί τον βιβλιοφιλικό λογαριασμό στο Instagram @alexiouvictoria

(Visited 468 times, 1 visits today)

Leave A Comment