Ο Κρεμμυδάνθρωπος

Ψυχοθεραπευτής, αθλητικός ψυχολόγος, συγγραφέας και εισηγητής σεμιναρίων, με προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στο αντικείμενο της ψυχολογίας και του marketing, ο Βαγγέλης Βερτόπουλος είναι, όπως καθίσταται εμφανές, πολυπράγμων και αεικίνητος, είναι κατ’ εμέ ο φίλος που όλοι θα θέλαμε να είχαμε! Συνεργάστηκε με πολυεθνικές όπως η Johnson n’ Johnson και η Friesland, ενώ διετέλεσε και ομοσπονδιακός προπονητής ξιφασκίας επί σειρά ετών. Η κάθε απάντησή του σε οποιαδήποτε ερώτησή σου σαφέστατα σε πλουτίζει. Με αφορμή, λοιπόν, το δεύτερό του βιβλίο, τον «Κρεμμυδάνθρωπο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάνοια, συναντηθήκαμε…

 

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης του νέου σας βιβλίου «Κρεμμυδάνθρωπος» και πώς προέκυψε ο συγκεκριμένος τίτλος;

Το αρχικό ερέθισμα για τον Κρεμμυδάνθρωπο ήρθε πριν από 15 χρόνια, με τρόπο που ακόμα όταν τον σκέφτομαι γελάω. Η κοπέλα με την οποία είχα σχέση τότε με πείραζε, επειδή μου άρεσε πολύ να τρώω χωριάτικη με κρεμμύδια και, όπως καταλαβαίνετε είχε, ασκήσει βέτο -το οποίο σεβόμουν ευλαβικά. Κάποια στιγμή, καθώς τρώγαμε σε ένα ταβερνάκι, της έκανα πλάκα πως η καταπίεση που μου ασκούσε ήταν αφόρητη και τότε έβγαλα από το σακίδιό μου ένα χαρτί και ζωγράφισα έναν σκοτεινό τύπο με διογκωμένο κεφάλι και κάπα και της είπα πως η «καταπίεση» που μου ασκούσε μου έφερνε στο μυαλό έναν υπερήρωα που θα λεγόταν Κρεμμυδάνθρωπος και θα εκτόξευε τοξίνες από το στόμα και τους πόρους του και θα κατατρόπωνε τους κακούς. Η αλήθεια είναι πως βρήκα έναν ρόλο με υπερδυνάμεις και για την ίδια και της είπα πως εκείνη θα ήταν η Νο1 εχθρός του καημένου του Κρεμμυδάνθρωπου.

Έκτοτε έγραψα αλλά μυθιστορήματα, ωστόσο η ιδέα του Κρεμμυδάνθρωπου υπήρχε πάντα στο μυαλό μου, αποσυνδέθηκε εντελώς από εκείνο το αρχικό ερέθισμα και πήρε εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα και κατευθύνσεις. Έτσι, πάνω από δέκα χρόνια αργότερα, ξεκίνησα να γράφω την ιστορία που σχηματιζόταν πλέον στο μυαλό μου.

Συστήστε μας τον Έκτορα…

Στη δική μου σκέψη ο Έκτορας είναι ένας αντι-υπερήρωας. Ένας νέος 28 ετών που ψάχνει το δρόμο του στη ζωή. Δεν έχει επιλέξει τις δυνάμεις που ανακαλύπτει πως έχει και δε θέλει τη διαφορετικότητά του, η οποία τον κάνει να απομονώνεται. Όμως, ακόμη κι όταν συμφιλιώνεται σε κάποιο βαθμό με αυτό που είναι κι επιλέγει να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις του για το καλό, βιώνει τη σκοτεινή πλευρά της έπαρσης, που μάλλον πολλοί από εμάς έχουμε, να μεγαλώνει μέσα του.

Ένα βιβλίο περιπετειώδες, ζοφερό, ρομαντικό και κυνικό συνάμα… Το στοιχείο της έκπληξης, η δράση, η περιπέτεια, οι ζωηρές και παραστατικές περιγραφές, καθώς  και η εξαιρετική ροή χαρακτηρίζουν τα περισσότερα κεφάλαια και κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Σας δυσκόλεψε κάτι στο στήσιμο της συγκεκριμένης πλοκής;

Η ιστορία έπαιρνε μορφή στο μυαλό μου καθώς την έγραφα, ωστόσο λόγω του ότι η πλοκή δεν ήταν μονοδιάστατη, χρειάστηκε να σχεδιάσω τα γεγονότα, τις κορυφώσεις και τα κομβικά σημεία, ώστε να εξυπηρετούν την πλοκή, οι λεπτομέρειες να «δένουν» την ιστορία και να βιώνω τους χαρακτήρες ως ξεχωριστές οντότητες. Ήταν, όμως, μια πολύ απολαυστική διαδικασία.

Οι συμβολισμοί στο βιβλίο λειτουργούν διδακτικά;

Αυτό ήταν ένας ευσεβής μου πόθος, καθώς έγραφα τον «Κρεμμυδάνθρωπο», οι συμβολισμοί και οι αναλογίες να μπορούν να γίνουν αντιληπτοί, όχι ξεκάθαροι, αλλά να υπάρχουν ως υπαινιγμοί. Η πρόθεσή μου ήταν ο «Κρεμμυδάνθρωπος» να είναι ταυτόχρονα μια ιστορία με ένταση και ένα ερέθισμα για έννοιες όπως η μοναξιά, η επικοινωνία, οι σχέσεις και η ακόμη ζωώδης και σκοτεινή ανθρώπινη φύση. Χαίρομαι, επειδή κάποιοι άνθρωποι που δε γνωρίζω προσωπικά και ήδη πρόλαβαν και διάβασαν το βιβλίο διάβασαν και ανάμεσα στις λέξεις και βρήκαν κάποια νοήματα, άλλα όπως τα είχα σκεφτεί κι εγώ και άλλα με τη δική τους οπτική.

«Δεν χρειάζεται να είσαι ερωτευμένος με την κουτάλα για να ανακατέψεις τη σούπα και η δική του σούπα είχε μπόλικο ανακάτεμα μπροστά της, για να δώσει τη γεύση της», αναφέρεται στο βιβλίο. Σχολιάστε μας τη συγκεκριμένη φράση… Κρύβει κάποια ιστορία πίσω της;

Τις περισσότερες φορές δεν απολαμβάνουμε όλες τις συνιστώσες της προσπάθειας που χρειάζεται να κάνουμε, για να καταφέρουμε να πετύχουμε τον στόχο μας. Ωστόσο, αυτό δεν είναι απαραίτητο. Ο αθλητής δεν έχει πάντοτε όρεξη να πάει στην προπόνηση, όμως πηγαίνει, γιατί συνειδητοποιεί πως αυτό θα είναι το βήμα που θα τον φέρει πιο κοντά στο όνειρό του. Τη συγκεκριμένη φράση την είχα ακούσει πριν από πολλά χρόνια σε ένα σεμινάριο στο εξωτερικό και αντηχεί από τότε στο μυαλό μου, όταν νυστάζω, βαριέμαι και όταν μπαίνω στον πειρασμό της αναβλητικότητας.

«Αν ήθελε να ζήσει και όχι απλώς να επιβιώσει, ήταν υποχρεωμένος να το κάνει μόνος του χωρίς μαξιλαράκι ασφαλείας», όπως αναφέρεται. Το να μην έχει κάποιος μαξιλαράκι ασφαλείας θα τον καταστήσει, κατά τη γνώμη σας, πιο δυνατό ή πιο σκληρό;

Μερικές φορές η ζωή δε μας ρωτά αν είμαστε έτοιμοι για μια δοκιμασία ή αν έχουμε στήριξη ή οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να εκληφθεί ως μαξιλαράκι ασφαλείας. Σου λέει: «Αυτό σου σερβίρω, εσύ έχεις την ευθύνη να το διαχειριστείς». Όσο νωρίτερα αντιληφθούμε πως η επιλογή να διαχειριστούμε την πραγματικότητα είναι η μόνη λογική επιλογή, τόσο λιγότερο το κόστος για εμάς. Σίγουρα στις πιο μικρές ηλικίες οι γονείς καλούνται να απορροφούν τις πιέσεις που δεν αναλογούν στην ηλικία των παιδιών, όμως μεγαλώνοντας αυτή η παρέμβαση χρειάζεται να μειώνεται, αλλιώς… τις παιδικές ασθένειες τις περνάμε πολύ πιο δύσκολα, αν τις περάσουμε σε μεγάλη ηλικία.

Έχετε σπουδάσει Marketing, Ψυχολογία και έχετε MSc στην Αθλητική Ψυχολογία. Παράλληλα, εργαστήκατε σε πολυεθνικές εταιρίες -στους τομείς Sales, SalesAnalysis και CategoryManagement– και εκπαιδευτήκατε στην ψυχοθεραπεία με γνωσιακές και συμπεριφορικές προσεγγίσεις, αλλά και στο Life & Executivecoaching. Τι θα μας συμβουλεύατε ως προς τη στοχοθεσία, τη λήψη αποφάσεων και τη διαχείριση της αποτυχίας;

Όλοι αυτοί οι τομείς θα μπορούσαν να αποτελούν θέμα για πολύωρα σεμινάρια. Μιλάμε για δεξιότητες στον πυρήνα της ζωής μας, που μπορούν να καθορίσουν τη… γεύση που μας αφήνει η ίδια μας η ζωή τελικά. Μας δίνουν κατεύθυνση, συνειδητοποίηση των δικών μας «γιατί» -άρα και κίνητρο- κι εφόδια για να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες που προκύπτουν. Στη βάση τους, όμως, έχουν ως προϋπόθεση το να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας. Όχι να κανακεύουμε αδικαιολόγητα τον εαυτό μας, αλλά να τον αποδεχόμαστε. Να εντοπίζουμε τα μειονεκτήματα, τα λάθη μας και να μην αυτομαστιγωνόμαστε αλλά να τα χρησιμοποιούμε ως αφετηρία, για να βελτιωθούμε σε όσα είναι εφικτό.

Όσον αφορά το παρόν και το μετά της πανδημίας, πώς μπορούμε να συμβάλουμε στην ψυχολογία των παιδιών;

Η πανδημία έχει επηρεάσει την ψυχολογία και την ψυχική υγεία όλων. Σε δύο χρόνια έχουμε βιώσει σημαντικές αλλαγές και οι αλλαγές λειτουργούν ως απώλειες κι ενεργοποιούν συναισθήματα όπως ο θυμός, το άγχος και η κατάθλιψη. Έχουμε, ωστόσο, την ευθύνη να διδάξουμε στα παιδιά τον τρόπο να διαχειριστούν αυτή την αλλαγή, η οποία αποκλείεται να είναι η μόνη που θα ζήσουμε κι εμείς και τα παιδιά μας. Υπάρχουν πάρα πολλά που θα μπορούσαμε να πούμε γι’ αυτό το θέμα, όμως η αφετηρία είναι το να δείχνουμε στα παιδιά πως παρότι χρειάζεται να προσέχουμε, την ίδια στιγμή είμαστε εκεί γι’ αυτά και δημιουργούμε ένα ασφαλές πλαίσιο. Η καταστροφολογία είναι εξίσου δυσλειτουργική με την άρνηση της πραγματικότητας.

Πώς επηρέασε τη ζωή σας η πανδημία;

Η πρώτη καραντίνα ήταν από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου. Ξεκίνησα ένα ακόμα μεταπτυχιακό, ολοκλήρωσα έναν κύκλο δημιουργικής γραφής σε ένα Πανεπιστήμιο του εξωτερικού, σχεδόν ολοκλήρωσα τον «Κρεμμυδάνθρωπο» κι έγραψα περίπου διακόσιες σελίδες από ένα άλλο μυθιστόρημα. Παράλληλα, εργαζόμουν κάνοντας συνεδρίες διαδικτυακά και αύξησα τα χόμπι μου. Παρόλ’ αυτά, όμως, η ζωή μου επηρεάστηκε, όπως και όλων των ανθρώπων, τόσο με την κοινωνική αποστασιοποίηση που αναπόφευκτα έφερε στιγμές μοναξιάς, όσο και με την αλλαγή που όλοι βιώσαμε στις συνήθειες που θεωρούσαμε δεδομένες. Προτίμησα να το βλέπω ως μία ακόμη εμπειρία που αφειδώς μας μοιράζει η ζωή και να δω πώς μπορούσα από τη δουλειά μου ως ψυχολόγος να είμαι χρήσιμος προς τους συνανθρώπους μου.

Στο προφίλ σας στο Instagram κάνετε αναφορά σε ένα απόσπασμα βιβλίου, σύμφωνα με την οποία «όταν γεννιόμαστε είμαστε η πορφυρά φλόγα της παγκόσμιας συνείδησης. Βαθμιαία, όμως καταβροχθιζόμαστε από γονείς, μασιόμαστε από σχολεία, τρωγόμαστε από συμμαθητές μας, καταπινόμαστε από κοινωνικούς θεσμούς και ροκανιζόμαστε από κακές συνήθειες και ηλικία». Πόσο εύκολο είναι να δομήσουμε μια δυνατή προσωπικότητα υπερπηδώντας τις οποιεσδήποτε δυσκολίες;

Τίποτα σχεδόν που αξίζει δεν είναι εύκολο και δεν παρέχεται χωρίς προσπάθεια. Το να κρατήσεις ζωντανά τα όνειρά σου, να μη συμβιβαστείς, να διατηρήσεις τις αξίες σου, όλα αυτά σε περιμένουν στη γωνία. Εμείς επιλέγουμε το πώς θα προχωρήσουμε. Και είναι σημαντικό να μη χρησιμοποιήσουμε ως δικαιολογίες τους περιορισμούς που μας θέτει το εκπαιδευτικό σύστημα, τα βιώματά μας και οι καταστάσεις. Ας προσπαθήσουμε και ας μη φτάσουμε ποτέ. Πάλι γεμάτοι και δημιουργικοί θα νιώθουμε. Το να χτίσουμε μια ανθεκτική προσωπικότητα είναι μεν ένα κοπιαστικό ταξίδι, όμως είναι ένα ταξίδι ζωής που μας ανταμείβει από νωρίς, σε κάθε μας βήμα.

Ποιος ο ορισμός της συγγραφής και ποιο το πολυτιμότερο δώρο που σας έδωσε;

Για εμένα η συγγραφή είναι απλώς ο τρόπος με τον οποίο δεν αφήνω να πάει τίποτα χαμένο από ένα ποτήρι μέσα στο κεφάλι μου που συνεχώς ξεχειλίζει. Με ξεκουράζει, με κάνει να νιώθω πως παίρνω περισσότερα απ’ αυτήν τη ζωή στην οποία έχω το προνόμιο να υπάρχω και να ζω. Πάντα ήθελα να σφηνώσω όσο περισσότερες ζωές σε αυτήν τη μία που ζούμε και με το γράψιμο νιώθω πως το καταφέρνω.

Ποιοι συγγραφείς σας έχουν επηρεάσει;

Από τους Έλληνες ο μόνος που με έχει αγγίξει και με έχει στιγματίσει είναι ο Καζαντζάκης. Από τους ξένους νομίζω πως έχω επηρεαστεί από πολλούς. Σε κάθε έναν βρίσκω στοιχεία που ζηλεύω και που θαυμάζω είτε στον τρόπο γραφής είτε στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα που ζούμε όλοι. Αν πρέπει να ξεχωρίσω κάποιους θα έλεγα πως λατρεύω και σίγουρα έχω επηρεαστεί από τον Dean Koontz, τον Μπουκόφσκι, τον Πασκάλ Μπρυκνέρ, τον Ζοζέ Σαραμάγκου και κυρίως τον Κάφκα.

Ποιο βιβλίο θα θέλατε να έχετε γράψει;

Τη «Μεταμόρφωση» του Κάφκα.

Σε ποιο βιβλίο θα θέλατε να τρυπώσετε;

Νομίζω θα απέρριπτα πολλά απ’ όσα μου άρεσαν πραγματικά, επειδή οι ιστορίες τους είχαν κάτι θλιβερό ή ακόμη και άρρωστο, όπως ο «Άγιος Ζιγγολό», τα «Έθιμα Ταφής» ή η «Λολίτα». Θυμάμαι πως την διάβαζα και μισούσα τον πρωταγωνιστή και τον Ναμπόκωφ και την ίδια στιγμή με κέρδιζε ο τρόπος που έγραφε. Άρα μάλλον θα διάλεγα κάτι πιο ασφαλές για την επιβίωσή μου, νομίζω την «Αθωότητα» του Dean Koontz. Όταν τη διάβαζα, σε κάθε παράγραφο με έκανε να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος, είχε κάτι μαγικό αυτό το βιβλίο.

Ποιο βιβλίο ξεχωρίσατε πρόσφατα και μας προτείνετε να διαβάσουμε;

Απ’ όσα διάβασα πρόσφατα, τα «Έθιμα Ταφής» με έκαναν να νιώσω και να ακολουθήσω την ιστορία σαν να ήμουν ένας επισκέπτης από άλλη διάσταση, ανήμπορος να παρέμβω. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Επόμενα συγγραφικά σχέδια;

Έχω πέντε με έξι ιστορίες στις οποίες είτε έχω γράψει διακόσιες σελίδες είτε μερικές δεκάδες σελίδες σημειώσεων, όμως ξέρω πως έχω βάλει στόχο να τις ολοκληρώσω. Θα χαρώ πολύ μέχρι το καλοκαίρι μία από αυτές να έρθει στον κόσμο μας!

(Visited 25,660 times, 1 visits today)

Leave A Comment