Είδαμε το Μπρίτζερτον

Τη γνωστή σειρά βιβλίων “Μπρίτζερτον” της Τζούλια Κουίν μάς φέρνει στο Netflix η Σόντα Ράιμς, η υπεύθυνη για μερικές από τις πιο δημοφιλείς σειρές των τελευταίων χρόνων (“Grey’s Anatomy”, “Scandal”) και, όπως ήταν αναμενόμενο, γρήγορα σκαρφάλωσε στη “χρυσή δεκάδα” τηλεθέασης για τη γνωστή πλατφόρμα. Φυσικά, δεν είναι μόνο τα φρέσκα πρόσωπα ή η πλούσια παραγωγή που τράβηξε την προσοχή, αλλά κυρίως ένα σενάριο βγαλμένο από τον 19ο αιώνα της Τζέιν Όστεν αναμεμειγμένο με τις ερωτοτροπίες της σύγχρονης εποχής.

Σαν ένα άλλο “Gossip Girl”, η Λαίδη Γουίσλνταουν ανακατεύει την καλή κοινωνία του Λονδίνου με τις τακτικές ανακοινώσεις της, ενώ κανείς δεν έχει την παραμικρή ιδέα για την πραγματική της ταυτότητα. Στο επίκεντρο -και αφού έλαβε τις ευλογίες της Βασίλισσας- η Ντάφνι (Φίμπι Ντάιβενορ) είναι αποφασισμένη να βρει τον ιδανικό σύζυγο, προκειμένου να διατηρήσει το καλό της όνομα -αν όχι για να το δυναμώσει- και τότε ο Δούκας Μπάσετ (Ρεγκέ-Ζαν Πέιτζ) κάνει την εμφάνισή του. Μαζί θα αποτελέσουν ένα ζευγάρι απαστράπτον και ζηλευτό, ένα υπόδειγμα συζυγικής επιτυχίας, που κάνει τα πάντα -έμμεσα ή άμεσα- να περιστρέφονται γύρω του.

Το εφηβικό love story που ζουν, ωστόσο, είναι -εκτός από κουραστικό- ένα προϊόν μιας αγοράς παντρολογήματος, η οποία στο “Bridgerton” δείχνει τι απαιτείται από τις νεαρές υποψήφιες, για να εξασφαλίσουν όχι απαραίτητα έναν γάμο από έρωτα, αλλά ένα γάμο εξασφαλισμένο. Κάτω από τα βαριά κοστούμια και τους στενούς κορσέδες, οι έφηβες κόρες της οικογένειας Μπρίτζερτον και Φεδέριγκτον θα καταφύγουν σε διάφορα τεχνάσματα -κάποια έντιμα, κάποια περισσότερο ανήθικα για την εποχή- μέσα στα δέκα επεισόδια, προκειμένου να προσελκύσουν γαμπρούς. Παρά τους ομολογουμένως ανιαρούς χαρακτήρες (εξαιρούμε κάποιους που πηγαίνουν ευφάνταστα κόντρα στο κύμα), το σενάριο κινείται και δεν σου αφήνει περιθώριο να μην παρακολουθήσεις τη συνέχεια. Άλλωστε, όπως ήδη αναφέραμε, το “Bridgerton” μπορεί να μην είναι γραμμένο από τη Σόντα Ράιμς, παραμένει όμως παραγωγή δική της.

Με λίγα λόγια, ως μία σειρά περιόδου σίγουρα δεν ανεβάζει τον πήχη, αλλά ψυχαγωγεί ευχάριστα με τον συνήθη τρόπο ανακύκλωσης εμποδίων στους πρωταγωνιστές και τη ζωή τους. Στο ενδιάμεσο θα βρείτε πολύ σεξ, κάποια υποτυπώδη σχόλια περί ταξικών διαφορών που βρίσκονται εκεί για τους τύπους και μόνο και αναπόφευκτα θα παρατηρήσετε και την ανάμειξη μαύρων χαρακτήρων. Ο universal χαρακτήρας της σειράς θα βρει και άλλες διεξόδους, για να γίνει αντιληπτός όμως ρεαλιστικά. Όταν το υπόβαθρο είναι ανάλαφρο, ανάλαφρη θα είναι και η εκτίμηση του κοινού ως προς τις εκάστοτε κοινωνικές επιλογές. Ήτοι, το “Bridgerton” είναι περισσότερο ο εαυτός του, όταν η Ντάφνι και ο Δούκας Μπάσετ ερωτοτροπούν υπό βροχή παρά όταν η Λαίδη Φεδέριγκτον πάει μια βόλτα την ανιψιά της στις φτωχογειτονιές του Λονδίνου.

Δεν είναι κακό και σίγουρα είναι λιγότερο προσποιητό, όταν η ιστορία ρέει καλύτερα μέσα σε χρυσές αίθουσες με πολυελαίους και βιολιά. Αν μη τι άλλο, μόνο εκεί μπορούν να συμβούν τα καλύτερα σκάνδαλα, όπως και συμβαίνουν.

(Visited 8,683 times, 1 visits today)

Leave A Comment