Είδαμε το νέο κύκλο του The Crown

Ένα χρόνο μετά τον τρίτο κύκλο και την εδραίωση της Ολίβια Κόλμαν στο ρόλο της Βασίλισσας Ελισάβετ, το “The Crown” επέστρεψε ίσως με τα πιο πολυαναμενόμενα επεισόδια όλης της σειράς. Ο Πίτερ Μόργκαν επιβεβαίωσε το συγγραφικό του ταλέντο σε όλη την πορεία του έως εδώ, όμως πραγματικά μας θάμπωσε με την καλοδουλεμένη αφήγησή του αναφορικά με τα highlights της περιόδου 1979-1990, όταν το Στέμμα πέρασε κρίσεις, πολιτικές, αλλά και οικογενειακές. Αν και η ιστορική ακρίβεια των γεγονότων που βλέπουμε μπορεί να χάνεται κατά καιρούς πίσω από την κομψή επιμέλεια του Μόργκαν, καθώς το περιεχόμενο απευθύνεται στη μικρή οθόνη και παίζει με τους κανόνες της, η σειρά έχει τον αέρα ενός biopic που κοιτά την αλήθεια κατάματα με το ανάλογο δράμα βεβαίως.

Φυσικά αυτά τα χρόνια της Μοναρχίας επισκιάζονται από την εμφάνιση της Λαίδης Νταϊάνα και της ταπεινότητάς της, που της επέτρεψε να φέρει ολόκληρη τη Βασιλική Οικογένεια πιο κοντά στο λαό. Ωστόσο σε καμία περίπτωση η σειρά δεν ασφυκτιά από την τραγική ιστορία της θλιμμένης Πριγκίπισσας. Η νέα και γλυκιά Έμμα Κορίν συγχρονίζεται στο δράμα που καθήλωσε όλη την υφήλιο και μαζί με τον Τζος Ο’Κόννορ δεν θα μπορούσαν να φτάσουν πιο κοντά στο πραγματικό ζευγάρι που ήταν κοντά μόνο υπό την παρουσία του Τύπου. Αναμφίβολα, ήταν και αυτή ένα ακόμα θύμα της εξουσίας του Στέμματος, αφού η παιδικότητά της καταπατήθηκε βίαια από αυτό, όμως απέναντί της ένας άλλος γυναικείος χαρακτήρας στάθηκε περισσότερο σθεναρά στο ύψος του.

Η Θάτσερ της Τζίλιαν Άντερσον θα μπορούσε εμφανισιακά και μόνο να αγγίξει την τελειότητα (αν αφαιρέσουμε την αχρείαστη υποτονικότητά της) και σε συνδυασμό με την κινησιολογία και την άρθρωσή της να μείνει για πάντα ως η πλήρης ενσάρκωση παρά μία απλή μίμηση, όμως είναι καθοριστική και η διακριτική κριτική που ασκεί στο Στέμμα και τον τίτλο που κληρονόμησε, ενώ η ίδια πάσχισε να κατακτήσει τη θέση της με ομοφωνία. Το σενάριο προμηθεύει και τις δύο πλευρές με φονικούς μονολόγους και έντονους διαλόγους, που οι Κολμαν και Άντερσον δεν δυσκολεύτηκαν (αλίμονο) να φέρουν εις πέρας και να υπενθυμίσουν ότι αυτός ο κύκλος είναι τελικά μια γυναικεία υπόθεση.

Διότι εκτός από τα προαναφερθέντα και πρωτοκλασάτα ονόματα μιας εποχής που εκτός των άλλων πλήχθηκε και από μία σύγκρουση στα Νησιά Φώκλαντ, τις κυρώσεις για το Απαρντχάιντ, τις επιθέσεις του IRA, ακόμα και από παράνομη είσοδο στο Μπάκινγχαμ, μία από τις πιο συναρπαστικές ερμηνείες των τελευταίων επεισοδίων την έδωσε η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ ως Πριγκίπισσα Μάργκαρετ.

Στη δική της περίπτωση, η εξουσία την κράτησε στο κέντρο, αλλά επιμελώς κρυμμένη υπό τη σκιά της αδερφής της και το καταπιεσμένο δράμα τόσων χρόνων, οδήγησε στην καλύτερη αφήγηση που έγραψε ο Μόργκαν και συγκλονιστικά ερμήνευσε η Κάρτερ μετά από τόσα επεισόδια ελάχιστης συμμετοχής.

Το μοιραίο με το “The Crown” ως σειρά είναι ότι μέσα από αυτήν, το γυαλιστερό περιτύλιγμα της Βασιλικής Οικογένειας τσαλακώνεται και η αριστοκρατία της απομυθοποιείται για τους παρίες και αυτό σαν αίσθηση είναι απόλαυση για τους περισσότερους. Ωστόσο, όσο οι κύκλοι προχωρούν γίνεται ευδιάκριτο ότι τελικά  η οικογένειά τους δεν γίνεται να υπάρξει χωρίς τους τίτλους που τόσο ριζικά την διαμόρφωσαν και την διαμορφώνουν έως και σήμερα.

(Visited 85 times, 1 visits today)

Leave A Comment